Wady zgryzu to określenie na nieprawidłową budowę i czynności jamy ustnej. Rozpoczęcie leczenia pacjenta w odpowiednim wieku (najczęściej jest to faza wzrostu) ze stosunkowo niewielką wadą zgryzu niemal zawsze kończy się sukcesem i nie wymaga zaawansowanego leczenia ortodontycznego. Istnieją jednak czynniki, które wpływają na czas i komplikacje związane z procesem leczenia. Przejrzymy się II klasie Angle’a i ustalimy, co wpływa na powodzenie tej procedury.

II klasa Angle’a

O II klasie Angle’a mówimy wtedy, gdy guzek policzkowy przedni pierwszego trzonowca górnego wpada w przednią policzkową bruzdę międzyguzkową pierwszego trzonowca dolnego. Znaczy to mniej więcej tyle, że zęby górne zęby za bardzo nachodzą na dolne i w efekcie nie stykają się. W zależności od zaawansowania wady, górny łuk zębowy może być wychylony w stronę wargi lub podniebienia. Najczęściej dochodzi do tej ostatniej sytuacji i ma ona miejsce w fazie wzrostu – górne zęby są za bardzo przechylone do tyłu i blokują odpowiednie wysunięcie żuchwy do przodu. Taka wada powoduje widoczne zmiany w profilu – warga dolna jest cofnięta, a bruzda wargowo-bródkowa wyraźnie powiększona. Warto podkreślić, że wady klasy II występują najczęściej.

Wiek pacjenta

Na powodzenie leczenia ortodontycznego II klasy Angle’a ogromny wpływ ma wiek pacjenta – tłumaczą specjaliści z Przychodni Lekarskiej Ortodentika w Łukowie. Na powstanie tego rodzaju wad wpływa niedobór rozwoju dolnej szczęki (tyłożuchwie) lub nadmierny wzrost górnej szczęki, ew. dochodzi do kombinacji jednego z drugim. Najbardziej optymalnym rozwiązaniem jest rozpoczęcie leczenia w fazie wzrostu, czyli najlepiej u dzieci i nie później niż po 17. roku życia, kiedy doprzednie wysunięcie żuchwy jest jeszcze możliwe. W tym celu najczęściej stosuje się aparaty typu Twin-Block. Jest to aparat ruchomy i dokładną ilość czasu na dobę, w którym pacjent będzie go nosił, ustala lekarz. Aparat składa się z dwóch części (na górną i dolną szczękę) i jego ułożenie ma za zadanie ustawić żuchwę w odpowiednim położeniu. Po jakimś czasi (zwykle ok. 8 miesięcach) szczęka pacjenta “przyzwyczaja się” do prawidłowego ustawienia i wtedy można założyć aparat stały w celu podjęcia dalszego leczenia.

Zupełnie inaczej sytuacja wygląda u pacjentów dorosłych. W momencie, gdy żuchwa już nie rośnie, niemożliwe jest czynnościowe jej przesunięcie. Pacjentów po okresie wzrostu z wadami klasy II w klasyfikacji Angle’a leczy się na dwa sposoby:

  • ekstrakcja zębów – leczenie polega na usunięciu zębów górnego łuku zębowego i przesunięcie go do tyłu, w stronę zębów dolnych. Ten sposób leczenia budzi wiele kontrowersji, ponieważ niektórzy ortodonci nie uznają takiego sposobu za leczenie, a jedynie za maskowanie wady.
  • operacja chirurgiczna – ta metoda polega na prawidłowym ustawieniu zębów górnych względem dolnych i w końcowym etapie leczenia na chirurgicznym przesunięciu szczęki dolnej względem górnej. Zabieg polega na wykonaniu korekty kości żuchwy.

Jeżeli zastanawiasz się, czy nie występuje u Ciebie wada opisana w artykule, umów się na konsultację u ortodonty. Więcej informacji na stronie: http://www.ortodentika.pl/ortodoncja/.

Zostaw odpowiedź

Twój e-mail nie zostanie opublikowany